محاسبه نیروهای وارد از طرف سیال به سازه های مختلف، زمینه مورد علاقه بسیاری از پژوهشگران می باشد. نیروی های لیفت و درگ مهم ترین پارامتر در مبحث هیدروفویل ها محسوب می شوند. با توجه به اینکه فرض سیال نیوتنی در اکثر مطالعات صورت گرفته در این زمینه متداول است. در این مقاله، نیروی های وارد بر یک هیدروفویل در جریان آرام سیال غیر نیوتنی مورد بررسی قرار گرفته است. مدل انتخابی برای سیال غیر نیوتنی، پاورلا است و شبیه سازی برای سه نوع سیال رقیق شونده، نیوتنی و غلیظ شونده، در زوایای حمله صفر، 5، 10، 15، 20 و 25 درجه و شاخص های رفتاری 0/5، 1و 1/5 در نظر گرفته شده است. ایجاد مش، پردازش و محاسبات پس پردازش این تحقیق توسط سه نرم افزار رایگان و متن باز بترتیب جی مش، اپنفوم و پاراویو انجام پذیرفته است. جهت اعتبارسنجی، مشاهده می شود، ضرایب لیفت و درگ، در شاخص رفتاری یک، یعنی سیال نیوتنی، با نتایج مشابه تطابق دارد. با افزایش زاویه، پدیده جدایش سیال رقیق شونده زودتر رخ می دهد. همچنین کاهش ضریب لیفت برای این سیال غلیظ شونده در زاویه حمله بزرگتری اتفاق می افتد.

هنگامی که بال هواپیما در مسیر جریان هوا قرار می­گیرد به دلیل اثرات سطحی، لایه مرزی­ در نزدیکی سطوح آن ایجاد می­شود. پدیده لایه مرزی بر عملکرد ایرفویل تأثیر گذاشته و اثرات بسیار مهمی بر ضرایب لیفت و درگ آن می­گذارد، به­طوری که این پدیده سبب اعمال محدودیت­هایی می­شود که از افزایش عملکرد بال جلوگیری می­کند. لذا برای دستیابی به شرایط بهینه لازم است که لایه مرزی تشکیل شده را با روش­هایی کنترل کرد. در این مقاله با استفاده از ایجاد دیمپل (شیاری عمود) بر سطح بالایی ایرفویل NACA0012، کنترل جریان مکشی ایجاد شده و عملکرد بال هواپیما در دو حالت دوبعدی و سه بعدی و تحت زوایای حمله و سرعت­های جریان آزاد مختلف مورد بررسی قرار گرفته است. بدین منظور شبیه­سازی لازم با استفاده از نرم افزار فلوئنت و با استفاده از مدل آشفتگی سه معادله­ای K-Kl-ω انجام شده است. عرض شیار ایجادشده 5/2 درصد طول وتر ایرفویل، محل قرارگیری شیار 10 درصد از طول وتر (از لبه حمله ایرفویل) و سرعت مکش نصف سرعت آزاد در نظر گرفته شده است. نتایج به دست­آمده نشان می­دهد که با ایجاد جریان مکشی در سطح بال می­توان ضریب لیفت را افزایش داده و ضریب درگ را کاهش داد که باعث به تأخیر افتادن جدایش جریان گردیده و متعاقباً می­توان زوایای حمله و همچنین سرعت جریان آزاد مناسب را جهت بهبود پرواز هواپیمای بدون سرنشین انتخاب نمود.

در این مقاله فرمول بندی جریان پتانسیل بدون لیفت برای محاسبه سرعت و پتانسیل آشفته و سرعت کامل مورد بررسی قرار گرفته است. با استفاده از روش «افزایش و کاهش همزمان» معادلات کلی انتگرالی بدست آمده است و سپس این معادلات گسست گردیده اند. حل معادلات با استفاده از روش مربعات گوسی یا هر روش عددی مرتبه بالا امکان پذیر است. مثالهای عددی برای بیضی و هیدروفیل جاکوفسکی حل شده و با محاسبات تحلیلی مقایسه گردیده اند. نتایج محاسبات بیانگر آن است که با استفاده از فرمول کاچی در محاسبات جریان پتانسیل مقادیر بسیار دقیق سرعت و فشار در روی سطح جسم را می توان بدست آورد.

مقدمه: به طور کلی فرایند سینوس لیفت به دو روش باز و بسته انجام می شود. در روش بسته از طریق حفره آماده شده برای ایمپلنت، مواد پیوندی داخل می شوند و بدون آسیب به غشا، درون سینوس فشرده میشوند؛ سپس معمولا ایمپلنت در همان موقع جایگذاری می شود. روش بسته خود به دو روش استئوتوم و پیزوسرجری انجام می شود که هر یک دارای مزایا و معایبی هستند. هدف مطالعه ی حاضر، مقایسه نتایج کلینیکی حاصل از جراحی سینوس لیفت به دو روش بسته ی سامرز و پیزوسرجری بود.مواد و روش ها: 20 بیمار نیازمند به ایمپلنت دندانی در ناحیه خلفی فک بالا که همزمان کاندید جراحی سینوس لیفت نیز بودند، به صورت تصادفی به دو گروه استئوتوم سامرز و پیزوسرجری تقسیم شدند و طبق پروتکل استاندارد، تحت مداخله جراحی به دو روش مذکور قرار گرفتند. سوراخ شدگی غشا اشنایدرین متعاقب عمل جراحی، میزان التهاب و درد پس از جراحی و میزان bone gain و bone loss، شش ماه بعد از جراحی با استفاده از آزمون های 2sample t-test و mann-whitney u test در بین دو گروه مقایسه شد.یافته ها: به ترتیب در گروه پیزوسرجری و استئوتوم میانگین بالا رفتن سینوس 0.9± 3.6 و 2.2± 4.0 میلی متر، امتیاز درد 1.1±1.2 و 0.9±0.8، استخوان بدست آمده 0.8± 2.2 و 1.3± 3.1 میلی متر، استخوان از دست رفته کرستال 1.2± 1.1 و 0.8± 0.9 میلیمتر بود. در هیچ یک از دو روش سوراخ شدگی غشا اشنایدرین رخ نداد. تفاوت بین دو گروه هیچکدام از متغیر ها معنادار نبود. (p>0.05).نتیجه گیری: با توجه به نتایج کلینیکی مشابه به دست آمده از دو روش سامرز و پیزوسرجری؛ پیزوسرجری تواند جایگزین مناسبی برای روش سامرز در عمل جراحی سینوس لیفت باشد.

زمینه و هدف هدف از این مطالعه ارزیابی و مقایسه نتایج حاصل از جایگذاری ایمپلنت های کوتاه (طول کم تر از 8 میلی متر) برای اجتناب از انجام sinus lift و جایگذاری ایمپلنت های با طول استاندارد (10 تا 12 میلی متر) برای بازسازی ناحیه خلف ماگزیلای آتروفیک، بود. روش بررسی در این کار آزمایی بالینی آینده نگر 26 بیمار که میزان ریج باقیمانده آن ها در ناحیه خلف ماگزیلا 6 تا 7 میلی متر بود انتخاب شده و به صورت تصادفی به دو گروه 13 نفره تقسیم شدند. برای گروه آزمایشی ایمپلنت های با طول کوتاه بدون جراحی سینوس لیفت قرار داده شد در حالی که بیماران گروه کنترل ایمپلنت های با طول استاندارد را پس از انجام بازسازی کف سینوس ماگزیلا دریافت کردند. میزان استخوان از دست رفته پس از 1 تا 2سال پس از loading ایمپلنت ها با استفاده از رادیوگرافی ها در دو گروه آزمایشی و کنترل ارزیابی و با استفاده از آزمون chi_square مورد قیاس و ارزیابی آماری قرار گرفتند. یافته ها پس از یک سال 2 بیمار (4/15%) در گروه آزمایشی و 1 بیمار از گروه شاهد (7/7%) تحلیل استحوان داشتند (0/5P=). پس از 2 سال 4 بیمار از گروه آزمایشی (8/30%) و 2 بیمار از گروه کنترل (4/15%) تحلیل استخوان داشتند (0/4P=). نتیجه گیری 2 سال پس از بارگذاری ایمپلنت ها میزان استخوان از دست رفته به طور معنی داری متفاوت نبود و بر اساس نتایج این مطالعه به نظر می رسد که ایمپلنت های با طول کوتاه جایگزین مناسبی برای درمان جراحی سینوس لیفت و جایگذاری ایمپلنت های با طول استاندارد می باشد.

در این مقاله، روشی ساده و سریع برای محاسبه نیروهای هیدرودینامیکی (لیفت و درگ) وارده بر یک هیدروفویل، هنگامی که تحت شرایط کاویتاسیون از نوع گسترده قرار دارد، معرفی میگردد. ایده اصلی در این روش ساده، تقسیم بندی جریان حول چنین هیدروفویلی به یک ناحیه غیر ویسکوز و یک ناحیه ویسکوز است. اولین گام در این روش، بدست آوردن توزیع فشار بر روی سطح خیس شده هیدروفویل است که برای این منظور حل پتانسیل با استفاده از روش Panel صورت پذیرفته است. در مرحله بعد لازم است توزیع تنش برشی بر روی سطح هیدروفویل تعیین شود و برای این منظور از روشهای انتگرالی، هم برای حل معادلات لایه مرزی آرام و هم در هم، استفاده شده است. برای حل لایه مرزی آرام از روش Thwaites و برای حل لایه مرزی درهم از روش Head استفاده بعمل آمده است. برای تعیین نقطه شروع درهمی جریان از معیار Mitchel و برای محاسبه ضریب اصطکاک پوسته Cf از رابطه Ludwig استفاده میگردد. محاسبه ضریب لیفت و درگ بر حسب عدد کاویتاسیون در مورد یک هیدروفویل خاص، حاکی از موفقیت نسبی این روش ساده در برآورد اثر پدیده کاویتاسیون بر نیروهای هیدرودینامیکی وارده بر یک هیدروفویل می باشد.